به حضرت امام حسين خداوند عنايتى فرموده و اين بلا و شرّ كفّار را از سر مسلمين رفع بفرمايد و شرّ كفّار را به خودشان باز گرداند. البته بترسيد از خداوند متعال كه به واسطه همين افكار باطل و القائات ما را مبتلا كرده، بايد كه متنبّه شويم بلكه خداوند اين شرّ و بلا [را] از سر مسملين رفع بفرمايد. اين تقريبا مضمون پاسخى بود كه من نوشتم براى سؤال‌كنندگان، حالا از آقايان روحانيون استدعا مى‌كنم، هر كجا عازم هستند براى تبليغ حتّى در نزديكيهاى جبهه، روضه‌خوانى را با شكوهتر از سالهاى پيش برقرار كنند، با توسّل و گريه و عزادارى، از خداوند نصرت و پيروزيس مسلمين را بخواهند. مغرور بودن به اينكه ما قدرت و قوّتمان زياد است هيچ فايده‌اى ندارد تا خداوند نخواهد ارتش و پاسداران و همه جمعيّت ايران كه حاضرند براى كشته شدن، پيروزى حاصل نمى‌شود در اين مواقع كه زمان استجابت دعا مى‌باشد متوجّه خدا بشويد و با توسّل به دعاهاى مشهورى كه هست و براى قضاى حوائج از ائمه اطهار وارد شده، از خدا نصرت و رفع بلا و شرّ از مسلمين را بخواهيد.

به خصوص آنهايى كه مضطرّ هستند و چاره‌اى جز دعا كردن ندارند دعا كنند براى آنهايى كه با اين افكار منحرف بيشتر مضطرّ هستند ولى ملتفت اضطرار خود نيستند و مغرور خويشتن هستند اينها كه عرض مى‌كنم غير از موارد موعظه است اين موارد را تذكر دهيد و حقيقتا عمل كنيد.

يك زمان من در مسجد صحبت مى‌كردم و مى‌گفتم فرق است بين موعظه كردن و منبر رفتن، موعظه كردن با عبارات خوب و شسته و رفته و پاكيزه بسيار خوب است امّا يك زمان يك دلّال در بازار به تاجرى مى‌گويد، در جايى قند با قيمت مناسب آورده‌اند، نه تبليغى نه آوازى و نه عبارات از پيش آماده شده‌اى دارد، تاجر هم قبول مى‌كند و مقدارى قند تقاضا مى‌نمايد، ما هم مطلب را اين طور بدون پيرايش و صريح بايد به مردم بگوييم. بگوييم الآن شما در معرض هلاكت هستيد و اگر خدا نخواهد و مشيّت الهى مقرّر نشود