و در ركوع عملا و لفظا به تعظيم خدا مى‌پردازد و مى‌گويد «سبحان ربى العظيم و بحمده» در سجده هم همين‌طور وقتى ابراز مى‌دارد «سبحان ربى الاعلى و بحمده» آن مقدار كه در طاقت و توان اوست متصوّر به علوّ مقام حضرت ربوبيّت است، و متذكّر مى‌شود تا پايان نماز اين نزديكى و حضور را.

در همه كارها، بايد حضور قلب باشد.

شما وقتى منبر تشريف مى‌بريد و احكام خدا را براى مردم مى‌گوييد در موعظه مردم را به اخلاق نيكو- كه خدا مى‌پسندد- متذكّر مى‌شويد و از خدا و پيغمبر و امام و دين و معاد بحث مى‌كنيد، بايد قلب شما حاضر به اين معنا بوده و حضور قلب داشته باشيد.

الآن تدريس مى‌كنيد و جمعى از شاگردان از شما استفاده مى‌كنند، كلمات خدا و احكام الهى را متذكّر مى‌شويد تا آنها هم براى مردم بگويند، وقتى حضور قلب در اين موارد حاكم باشد جهات ديگرى به ذهن شما نمى‌آيد، غرورى بر شما حاصل نمى‌شود. وقتى به آنچه فرموده خداست عمل مى‌كنيد آنگاه در منبر- خداى نخواسته- حديث دروغ از شما ابراز نمى‌شود، چيزى تازه اختراع نمى‌كنيد و آنچه را علماى گذشته، درستى آن را ثابت كرده‌اند مى‌گوييد و ندانسته حرف نمى‌زنيد و فهميده سخن مى‌گوييد.

در همه كارها مخصوصا براى تبليغ، اگر انسان با حضور قلب باشد و كارها براساس رضاى خدا و فرموده خدا انجام گيرد، آن وقت مقام شما مقامى است مثل برگزيدگان در جنگ بدر و كربلا ان شاء اللّه همان جمعيّتى مى‌شويد كه عرض كردم خدا شما را براى خودش برگزيده است.

فعلا دنيا دارد مطابق شهوات جلو مى‌رود و تا زمانى كه خداوند متعال حضرت ولى عصر- عجل اللّه تعالى فرجه- را نرساند و بر ما منّت روا ندارد كه حضرت بيايند و دنيا را بعد از ابتلا به ظلم و جور، به سوى عدل و داد رهنمون كنند، اين زحمت و مشقّت براى ما هست.