ترويج، علاوه بر طرح مسائل عادى جهت عوام، به تعليم مسائل اختصاصى براى افرادى كه در ذهنشان شبهه ايجاد كرده‌اند بپردازند، كتابهايى را كه پاسخ چنين شبهات و سؤالات را داده است تهيّه كنند و همراه خودشان ببرند، اين‌گونه كتابها را به اشخاص و افرادى كه اشكالاتى به اعتقاداتشان وارد شده است توصيه كنند.

آقايان به اين امور اهميّت بدهند، وقتى عقيده نباشد ديگر احكام نتيجه ندارد؛ وقتى ما مسأله معاطات مى‌گوييم، بدون اصول عقايد و پايبندى به عقيده، معاطات مى‌خواهد باشد يا نباشد.

از اين جهت لازم است هركس به اندازه توان و قوه خويش در مقابله با اين مشكل آمادگى ايجاد كند و وقتى براى تبليغ عزيمت مى‌كند مسلّح باشد به مسائل اعتقادى و پاسخگويى به افرادى كه شبهه بر آنها مستولى شده است. در حوزه‌ها هم ان شاء اللّه ضمن اهميّت دادن به اين موضوع، دروس اعتقادى را- مثل زمان گذشته- جزء دروس رسمى قرار دهند، عقيده بنده هم اين است كه اين زمينه‌ها درست مى‌شود و مأيوس نيستم.

آن زمان علّامه تشريف مى‌آورد يك بحث «الفين» درست مى‌كرد و در كتاب دو هزار دليل بر [اثبات‌] ولايت مى‌آورد و منتشر مى‌كرد، اين زمانى بود كه آقايان اهل سنت خيلى به مطالب خودشان اصالت مى‌دادند و مى‌خواستند غالب بشوند بر شيعه، بديهى است اين عالم شيعه ناچار بود به تعمق و تدبّر بنشيند، بحث كند، كتاب تأليف كند و هزار دليل اقامه نمايد.

حالا ما هم وقتى ابتلا پيدا كرديم، ناچاريم دليل پيدا كنيم، كتاب بنويسيم و به تحقيق و تفحّص كامل بپردازيم، منتها اوّل ابتلا و مشكلات ما هست، اين مدارس از سيصد سال پيش و يا يكصد و يا پنجاه سال قبل، فعّاليّت خود را شروع كرده‌اند و الآن وقت نتيجه گرفتن است.

ديگران اسلحه‌هاى خود را مهيّا كردند، توپ و تفنگ و امكانات خويش‌