زمان پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله هم‌چنين بود، اصحاب را مى‌فرستادند به بلاد مختلف، آن صحابه هم كه فورى اجتهاد نگرفته بودند- منتهى در نزد پيامبر- احكام اسلامى را به اندازه‌اى كه مردم را آشنا كنند فرا گرفته بودند اينها مى‌رفتند براى مردم معارف و خداشناسى، معاد و نبوّت و امامت و احكام شرعى را ياد مى‌دادند، حالا ما هر كارى مى‌كنيم كسانى بروند اين‌گونه تبليغات بكنند، نداريم. حتما پاسخ مى‌دهيد، خودت برو، من هم همين طور.

مرحوم آيت اللّه صدر، خدا رحمتش كند، مى‌گفت فكر اين را مى‌كنم كه اينجا باشم يا بروم لبنان؟ كدام اهمّ است؟ حالا اگر شما صلاح مى‌دانيد و اهمّ است شما بمانيد ما برويم، حرف خوبى است اگر ماها برويم با مختل شدن حوزه چه كنيم؟ آن وقت به همين مقدار هم كه افراد را آماده مى‌كنيم براى تبليغ و ترويج، مختل نخواهد شد؟ امّا اگر آقايان بروند، اينجا مختل نمى‌شود، همّت كنند و خداوند هم وسايل زندگى آنها را فراهم مى‌كند، الآن مثل سابق نيست كه با مشكلات زيادى اهل علم به بلاد ديگر مى‌رفتند، حالا نوعا وسائل رفاه و زندگى برايشان مهيّا است.

از اين جهت از آقايان استدعا دارم، ديگر مسامحه و تنبلى را كنار بگذارند و گاه‌گاه و يا هميشگى به اين امر خطير اقدام كنند. الآن جبهه‌ها محتاج روحانى هستند و شهرهاى زيادى همه با كمبود مبلّغ و مروّج روبرو مى‌باشند، كسانى از جاهايى خبر مى‌آورند كه در فلان محل ٧٠ يا ١٧٠ يا ٢٧٠ پارچه آبادى هست، امّا يك نفر نيست كه براى آنها مسأله بگويد، نماز ميّت بخواند، همين طورى خودشان به انحاى مختلف و به هر طريق، احكام را، درست يا غلط عمل مى‌كنند.

خداوند شما را موفّق بدارد و همه از بلاها و صدمات محفوظ باشيد و علم و ايمان شما را افزون كند- وفقكم اللّه لمرضاته و جعلكم من انصار الحجة ان شاء اللّه و ايّانا، و السلام.