[روزى‌] فردى آمده بود و مى‌گفت اگر صد گلوله به هدف بزنم يكى هم خطا نمى‌رود، با همين غرور اين فرد به طرف هلاكت مى‌رود، چون توكّل به خدا ندارد، نمى‌گويد من به عون اللّه اين كار را انجام مى‌دهم اگر به فرموده خدا معتقد بوده كه‌ «ما رميت إذ رميت و لكن اللّه رمى»[١] روى اين عقيده مى‌تواند موفّق باشد و الّا با غرور به خويشتن و قوّت و قدرت و منيّت، فتح و ظفر حاصل نمى‌شود.

البته ما اعتقادمان به اين است كه هميشه به خدا توكّل داشته باشيم تا خداوند رفع هرگونه بلا را از ما بنمايد، امروز نسبت به زمان طاغوت نوعا قدرت مسلمين بيشتر است، آن زمان يك روحانى و يا يك فرد حرفى مى‌زد و اشاره‌اى مى‌كرد به مسائل و مشكلات، فورى تطبيق مى‌شد حرفهاى آن آقا با مقاصد خلاف حكومت، گرچه هيچ قصدى هم در اين مورد نبود، به هر حال آقايان را مى‌بردند، اذيّت مى‌كردند و با حبس و نفى بلد، مانع مى‌شدند از موعظه و امر به معروف و نهى از منكر آنان.

حالا خداوند به شما تمكّنى داده و مدح مى‌كند شما را كه‌ «الذين إن مكّناهم فى الارض اقاموا الصلوة و آتوا الزكاة و امروا بالمعروف و نهوا عن المنكر»[٢] با اين قوّتى كه خدا عنايت فرموده به ما و آن سختيها و مضيقه‌هاى گذشته وجود ندارد بايد شاكر باشيم و مطيع اوامر خداوند باشيم، نماز را در خلوت خواندن احتياج به «مكنّا» هم ندارد. بايد در عصر فعلى همه را وادار به نماز كرد و در مورد زكات و امر به معروف و نهى از منكر همه بايد اقدام كنند، بايد اين امر همگانى باشد به آن مقدار كه از طرف شرع مقدس‌

[١]. سوره انفال: ١٧.

[٢]. سوره حج: ٤١.