ولى آنچه را براى حضرت امام حسين عليه السّلام وقف شده يا نذر گرديده، و يا بدون نذر، روضه‌خوانى و عزادارى سنواتى در محلّى مرسوم است نبايد ترك شود، بايد كماكان به اين موارد عمل شود. چه واجب و چه مستحب و وقف و آنچه تبرّئا براى توسّل به آن حضرت مردم تعهّد كرده‌اند نبايد تعطيل شود.

خداوند متعال به وسيله توسّل به اين بزرگواران پاداش و اجرى و الا قرار داده است و ترك اين موارد به صلاح نيست بلكه در اثر اين توسّلات اميد دفع شرّ از مسلمين آن هم به عنوان پاداش خير از طرف خداوند مى‌رود.

به ياد مى‌آورم تقريبا پنج يا شش ساله بودم كه در موطن ما بيمارى وبا شيوع پيدا كرد، هرچه تلاش به عمل آمد، دفع اين بلا ممكن نشد، تا اينكه آقايان علما و مؤمنين محل تصميم به عزادارى براى حضرت سيد الشهدا گرفتند، روضه‌خوانى شروع شد و مردم مبتلا و داغدار مثل ايام عاشورا به سينه‌زنى و روضه‌خوانى پرداختند، به جهت سوز و گداز عزادارى و دلسوخته بودن اهالى و توسّلات آنها به حضرت سيد الشّهدا عليه السّلام بحمد للّه بيمارى شديد و خانمان‌برانداز وبا رفع شد. در خاطرم هست چنين مرضى به اين شدّت كه در سال ١٣٢٢ واقع و شيوع يافت سابقه نداشت به حدّى كه مردم فرصت دفن تلف شده‌ها را نداشتند، اما به واسطه توسّل به حضرت امام حسين و ائمه اطهار عليهم السّلام خداوند تبارك و تعالى آن بلاى عظيم را از مسلمين رفع كرد.

حالا از مردم خواهشمنديم توسّلات خويش را بيشتر و تشديد كنند تا با عزاداريها بلكه خداوند سبحان از همه مسلمين رفع بلا بفرمايد و مسلمين را در برابر كفّار نصرت عنايت كند.