حديث نور
(١)
پيشگفتار
٩ ص
(٢)
نقش حوزه علميه قمدر زمان غيبت امام زمان
١٣ ص
(٣)
وظايف روحانيوندر قبال تهاجم فرهنگى
١٩ ص
(٤)
امتحان الهى
٢٥ ص
(٥)
شكر نعمتهاى الهى
٢٧ ص
(٦)
ضرورت بيان معارف اسلامى در تبليغات
٢٩ ص
(٧)
نظام حكومتى اسلام
٣٣ ص
(٨)
موقعيت خطير دانشگاه
٣٥ ص
(٩)
وظايف روحانيون
٣٩ ص
(١٠)
اوضاع عراق
٤١ ص
(١١)
انتخابات مجلس شوراى اسلامى
٤٣ ص
(١٢)
توصيههايى به قضات
٤٩ ص
(١٣)
ضرورت توجه روحانيون به امر قضاوت
٥١ ص
(١٤)
افتتاح مجلس شوراى اسلامى
٥٣ ص
(١٥)
دعا جهت ظهور حضرت مهدى عليه السلام
٥٩ ص
(١٦)
تذكراتى به نمايندگانمجلس شوراى اسلامى
٦١ ص
(١٧)
ضرورت تبليغ روحانيون
٦٥ ص
(١٨)
مصادره اموال
٦٧ ص
(١٩)
جنگ تحميلى
٦٩ ص
(٢٠)
كمك به آوارگان جنگ تحميلى
٧٣ ص
(٢١)
مصرف نذورات و موقوفات، جهت جبهههاى جنگ
٧٥ ص
(٢٢)
اهميت عزادارى
٧٧ ص
(٢٣)
خطر گروههاى كمونيستى
٨٣ ص
(٢٤)
تقويت جبهههاى جنگ
٨٩ ص
(٢٥)
صدا و سيما
٩٣ ص
(٢٦)
لزوم حضور روحانيون در ميان مردم
٩٧ ص
(٢٧)
اهداف تشكيل جمهورى اسلامى ايران
٩٩ ص
(٢٨)
ماه مبارك رمضان
١٠٣ ص
(٢٩)
اعزام روحانيون به جبهههاى جنگ
١٠٥ ص
(٣٠)
دعا جهت پيروزى رزمندگان اسلام
١٠٦ ص
(٣١)
عمل ام داود
١٠٧ ص
(٣٢)
ضرورت تبليغ در مناطق محروم
١٠٩ ص
(٣٣)
ضرورت وجود علما و روحانيوندر تمام مناطق كشور
١١٣ ص
(٣٤)
اهميت برپايى مجالس روضهخوانى
١١٧ ص
(٣٥)
دشمنان داخلى جمهورى اسلامى
١١٩ ص
(٣٦)
شيوه تبليغ
١٢١ ص
(٣٧)
ضرورت توجه به امر تبليغ
١٢٣ ص
(٣٨)
پايدارى روحانيون در تبليغ
١٢٧ ص

حديث نور - ستاد برگزارى مراسم سالگرد حضرت آيتاللّه العظمى گلپايگانى - الصفحة ٤٩ - توصيههايى به قضات

توصيه‌هايى به قضات‌

١٧/ ٢/ ٥٩

بسم اللّه الرحمن الرحيم‌

در آيين اسلام احدى را بر ديگرى تفوّق و برترى نيست، مخصوصا قسمت قضا. احكام شرع دلالت دارد بر اينكه مقام و رياست قضاوت و وكالت و افرادى كه شاغل در اين مشاغل و يا بالاتر هستند- همه از رئيس گرفته تا مرئوس- در برابر قانون و احكام شرع يكسان مى‌باشند. اينكه ما بگوييم چون طرفدار مستضعفين هستيم و قاضى هم قاضى جمهورى اسلامى است و نبايد محاكمه شود صحيح نيست و از موارد نقض صريح احكام شرع مبين اسلام مى‌باشد، اشخاصى مثل حضرت امير المؤمنين عليه السّلام، عمرو يا منصور دوانيقى كه خليفه هستند اگر- نعوذ باللّه- گفتند: «ما نبايد محاكمه شويم» قانون و احكام شرع را پايمال كرده‌اند، چنانچه آنها حاضر به محاكمه نشوند، ديگر رعايت قانون از طرف خلق اللّه معنا ندارد و يك نوع هرج‌ومرج در جامعه پيش مى‌آيد، امّا وقتى بنا شد افرادى مثل حضرت على عليه السّلام، عمرو يا منصور خودشان را با مردم در يك ميزان قرار دهند- مثل امام اوّل ما حاضر شوند با يك‌