اكنون اين توفيق براى ما آمده است، و ما در اين مقام برآمديم تا حفظ احكام و قرآن بوده و خودمان را به ياوران امام زمان عليه السّلام منتسب كنيم حالا بايد خيلى از خويش قدردانى كنيم و غفلت كردن- خداى نخواسته- موجب نارضايتى خداست و حضرت امام زمان- روحى فداه- موجب سلب نعمت از ما مى‌شود، چنانچه از خيليها نعمت سلب شده.

حالا كه خداوند شما را برگزيده براى اين مرتبه عالى، بايد استعداد خويش را زياد كنيد. چون عرض كردم وظيفه شما امروز سنگينتر از ديروز، و فردا مسئوليت شما شديدتر از امروز است. اين دنيايى مكه روزبه‌روز از جهات مادّى ترقى مى‌كند ولى امور معنوى كم مى‌شود، بايد كه استعداد و مقاومت بيشترى در مقابل اين مزاحمات و تهاجمات ضد دينى داشته و اميدوار و محكم و مصمّم باشيد. كثرت مادّيون و قلّت روحانيون، شما را از آن هدف و وظيفه‌اى كه داريد باز ندارد، به شرط آنكه وقتى ملبّس به لباس روحانيّت شديد معنيش را با توجّه به جمعيّت كم، منظور نظر داشته باشيد.

يعنى: عمل كردن به احكام الهى و وادار كردن مردم به اين اعمال و مانع شدن از ترك اعمال معنوى و از توجّه به هوى و هوس در مردم و ارتكاب محرّمات از سوى آنان.

نه تنها علما مرتكب محرّمات نمى‌شوند بلكه در مباحات هم اين‌گونه هستند. شما بايد تمسّك به حسنات- مثل علماى گذشته- مردم را هدايت كنيد تا حرف شما- كه از جان و قلب شما الهام مى‌گيرد- در مردم مؤثر باشد، كلامى كه از قلب و ضمير خارج شود در قلب و ضمير اثر مى‌كند.

همان‌گونه كه در نماز، حضور قلب از شروع نماز و اداى تكبيرة الاحرام آغاز مى‌شود و شخص حاضر است در مقام اطاعت امر الهى با گفتن «اللّه اكبر»