دو دوتا، چهارتا - پوریزدی، رحمت - الصفحة ٥٦ - دو کلمه

امام علی ٧: الْحَسُودُ مَغْمُوم‌؛ حسود غم‌زده است.[١]

ازآنجایی‌که حسود نمی‌تواند به نعمت محسود دست یابد همیشه در حال غم و اندوه است و خودخوری می‌کند که چرا او دارد و من ندارم. غافل از اینکه خداوند به او نیز نعمت‌هایی داده است که شخص محسود ندارد. پس قدر نعمت های خود را بدان و چشمت را از نعمت دیگران بپوشان.

امام علی ٧: الطَّمَعُ‌ مِحْنَة؛ طمع، مایه اندوه است.[٢]

امام علی ٧: الْمَرْءُ بِهِمَّتِه‌؛{ارزش} مرد به‌اندازه همت او است.[٣]

امام علی ٧: الْيَأْسُ‌ حُر؛ نومیدی (از مردم) آزادی است.[٤]

امام علی ٧: الْمَعْرُوفُ‌ رِقٌ‌؛ احسان، بندگی است[٥]

کار نیک انسان را مطیع احسان کننده می‌کند.

امام علی ٧: الْعَيْشُ‌ يَمُر؛ زندگی می‌گذرد.[٦]

چه بخواهی یا نخواهی چه بد یا خوب زندگی توقف ندارد و در حال حرکت است.

امام علی ٧: انْسَ‌ رِفْدَك‌؛ بخششت را فراموش کن.[٧]

[١]. همان، ح ۶۷۸۹.

[٢]. همان، ح ۶۷۴۵.

[٣]. همان، ح ۱۰۶۲۳.

[٤]همان، ح ۹۲۳۶.

[٥]. همان، ح ۸۷۷۰.

[٦]. همان، ح ۷۲۸۸.

[٧]. همان، ح ۸۴۵۱.