دو دوتا، چهارتا - پوریزدی، رحمت - الصفحة ٣٩ - مهمانی با سه شرط

می‌دود تا به‌سلامتی و لقمه‌ای نان برسد. خوب همین حال نیز داری پس چرا می‌دوی؟ ای دوند ه به کجا چنین شتابان!

تقصیر من بود!

امام باقر ٧: مَا مِنْ مُؤْمِنَيْنِ اهْتَجَرَا فَوْقَ ثَلَاثٍ إِلَّا وَ بَرِئْتُ مِنْهُمَا فِي الثَّالِثَةِ فَقِيلَ لَهُ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ هَذَا حَالُ الظَّالِمِ فَمَا بَالُ الْمَظْلُومِ فَقَالَ ٧: مَا بَالُ الْمَظْلُومِ لَا يَصِيرُ إِلَى الظَّالِمِ فَيَقُولُ أَنَا الظَّالِمُ حَتَّى يَصْطَلِحَا؛

هر دو مؤمن كه از یکدیگر بيش از سه روز قهر كنند من از آن دو در روز سوم بيزاری جویم. عرض شد: يا ابن رسول اللَّه اين سزاى ستمكار است گناه مظلوم چيست كه از او بيزار شوى؟

فرمود: چرا مظلوم به نزد ظالم نمی‌رود تا او را گويد: تقصیر من بود تا اینکه باهم آشتى كنند.[١]

ستمگر اینجا مؤمن است؛ و به احترام دوستی و اتحاد و تواضع این کار را می‌کنیم و الا در مقابل ستمگر کافر سر تسلیم فرود نمی‌آوریم.

مهمانی با سه شرط

امام رضا ٧: أَنَّهُ دَعَاهُ رَجُلٌ فَقَالَ لَهُ عَلِيٌّ ٧: عَلَى أَنْ تَضْمَنَ لِي ثَلَاثَ خِصَالٍ قَالَ وَ مَا هِيَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ قَالَ لَا تُدْخِلُ عَلَيْنَا شَيْئاً مِنْ خَارِجٍ وَ لَا تَدَّخِرُ عَنِّي شَيْئاً فِي الْبَيْتِ وَ لَا تُجْحِفُ بِالْعِيَالِ قَالَ ذَلِكَ لَكَ فَأَجَابَهُ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ ٧:

مردى على ٧را به مهمانی دعوت كرد على ٧: به او فرمود دعوتت را به سه شرط مى‌پذيرم،

عرض كرد: آن سه شرط چيست يا امیرالمؤمنین؟

[١]. همان، ح ۴۹۱.