و در نامه ديگرى نيز نوشت: اگر ديديد كه بيّنه قائم شد بر اين كه كسى على و خاندانش را دوست دارد، نام او را از دفتر بيت المال حذف كنيد و سهم او را قطع نماييد!!

او در نامه ديگر مى نويسد: هر كه را شيعه على (ع) و خاندانش دانستيد، بر او سخت بگيريد و خانه اش را خراب كنيد».[١]

اينها چيزى است كه ابن ابى الحديد در شرح نهج البلاغه مى گويد. و اضافه بر آن مى نويسد:

«امور اين چنين بود تا آن كه حسن بن على به شهادت رسيد. در نتيجه گرفتارى شيعيان افزوده شد. از اين گروه كسى باقى نماند؛ جز اين كه بر خون خود مى ترسيد، لذا در بيابانها متوارى بودند. پس از شهادت امام حسين (ع) اوضاع و خيم تر شد. عبد الملك بن مروان، حكومت را به دست گرفت (و عرصه را) بر شيعيان تنگ كرد و حجّاج بن يوسف ثقفى را بر آنان مسلّط ساخت. عده اى با بغض على (ع) به حجّاج تقرب مى جستند!

نقل مى كنند كه: شخصى مقابل حجّاج ايستاد و فرياد زد: اى امير! خانواده ام عاقم كرده و مرا على ناميده اند!! من فقير و بيچاره هستم،

[١] - شرح نهج البلاغه، ابن ابى الحديد: ١١/ ٤٤.