هر چند «طلاق» در ازدواج موقّت استثنا شده است، ولى ( (عدّه)) از آن مستثنا نيست وما ثابت كرديم كه ازدواج در اسلام به دو شكل است: دائم ومنقطع. آيه طلاق، مخصوص ازدواج دائم است، نه ازدواج موقّت؛ چون اين ارتباط دائمى است كه در صورت عارض شدن حادثه خاصّى، احتياج به اعلام پايان مدّت ارتباط دارد، ولى ارتباط موقّت نيازى به اين اعلام ندارد بلكه چنين ارتباطى با پايان رسيدن وقت محدودش خود به خود به اتمام مى رسد؛ بنابر اين، انصراف آيه طلاق، به ازدواج دائم است ودر آن، هيچ توجّهى به متعه نشده است تا اين كه ناسخ آن باشد.

ادّعاى سوّم: آيه ازدواج موقّت به وسيله آيه «ارث» نسخ شده است؛ به اين صورت كه آيه «ارث» بين زوج وزوجه ارثى تعيين نموده است وچون در متعه بين زوج وزوجه ارثى وجود ندارد، پس آيه «ارث» ناسخ آيه «متعه» مى باشد.

پاسخ اين ادّعا نيز مانند ادّعاى گذشته است؛ به اين كه بر طرف شدن بعضى از آثار يك چيزى، دليل بر از بين رفتن موضوع آن نمى باشد؛ مثلًا «زوجه ناشزه»[١] نفقه ندارد، امّا با توجّه به اين كه نفقه از او برداشته شده، بازهم زوجه است وديگر احكام وآثار زوجيت در مورد او جارى مى شود.

[١] - زنى كه از اطاعت شوهر خود، خارج شود ..