هر انسانى مى‌فهمد كه آن حضرت از اين اقدامات جدّى و زمينه‌سازيهاى گسترده، هدف بسيار مهمّى را دنبال مى‌كرده كه با آينده امّت اسلامى، ارتباط تنگاتنگى داشته است.

اين در حالى است كه خداوند متعال نيز آن حضرت را تهديد كرده بود كه اگر اين امر مهم را ابلاغ نكند، گويى رسالت خويش را كه ٢٣ سال، شبانه روز براى آن زحمت كشيده بود، به انجام نرسانيده است.

ابلاغ اين امر مهم، چه چيزى بوده است كه خداوند به او وعده مى‌دهد كه وى را از شرّ مردم به هنگام ابلاغ اين امر در امان نگه مى‌دارد؟

آيا ابلاغ مفاهيمى كه ارتباطى با امر رهبرى و جانشينى نداشته باشند، خطرى متوجّه آن حضرت مى‌كند كه خداوند وعده حفاظت از او را بدهد؟ چه افرادى هستند كه رسول خدا (عليهما السلام) از ابلاغ امر الهى از آنان خوف دارد و خداوند به او وعده مى‌دهد كه او را حفظ كند؟

به اين ترتيب، روشن مى‌شود كه تأويل اين حديث به معانى ديگر، ممكن نيست و مدّعى چنين ادّعاى سخيفى در صدد آن است كه از حجّت بالغه رسول خدا (عليهما السلام) كه آن را به صراحت بيان كرده است، فرار كند. آن حضرت امر مهمّ خلافت را به حال خود رها نكرد و در آن موقعيّت بسيار حسّاس، امر مهمّ جانشينى را مهمل‌