از جمله عوامل زنده ماندن اين واقعه بزرگ و استمرار اين حادثه عظيم، نزول دو آيه از آيات قرآن كريم درباره آن است.[١] مادامى كه قرآن كريم، باقى است و شبانه روز قرائت مى‌شود، اين حادثه عظيم نيز در افكار و انديشه‌ها زنده و جاويد است.

مسلمانان و به خصوص پيروان اهل بيت در قرنهاى گذشته، روز غدير را يكى از عيدهاى بزرگ مى‌دانستند و اين روز در ميان ايشان به «عيد غدير» معروف و مشهور بود و حتّى ابن خلّكان نوشته است:

«با مستعلى بن مستنصر در روز عيد غدير خم كه هجدهم ذيحجّه، سال ٤٨٧ قمرى بود، بيعت شد».[٢]

و در شرح حال مستنصر بالله، عبيدى آورده است:

در شب پنج‌شنبه كه دوازده روز از ذيحجّه، سال ٤٨٧ قمرى باقى مانده بود، در گذشت و اين همان شب عيدغدير است؛ يعنى شب هجدهم ذيحجّه كه همان غديرخم است».[٣]

ابوريحان بيرونى در كتاب الآثار الباقيه اين روز را از روزهايى شمرده است كه مسلمانان آن را از اعياد اسلامى مى‌دانند.[٤]

از ابوهريره روايت شده است:

[١] - مائده( ٥): ٣ و ٦٧.

[٢] - وفيات الاعيان: ١/ ٦٠.

[٣] - همان.

[٤] - الآثار الباقيه: ٣٩٥؛ الغدير: ١/ ٢٦٧.