مى‌انداختند. براى سايه‌كردن رسول خدا (عليهما السلام) پارچه‌اى را روى درختها انداخته بودند تا تابش خورشيد، آن حضرت را اذيّت نكند، پس از پايان نماز، پيامبراكرم (عليهما السلام) برخاست و بر بالاى چهاز شترها كه در وسط مردم‌[١] روى هم چيده شده بود رفت و با صداى بلند شروع به ايراد خطبه فرمود:

«خدا را ستايش مى‌گوييم و از او كمك مى‌خواهيم و به او ايمان آورده و بر او توكّل مى‌كنيم. از شرور نفسهايمان و از بديهاى اعمالمان به خدا پناه مى‌بريم. همانا براى كسى كه خدا او را گمراه كند، هدايت‌گرى نيست و براى كسى كه او را هدايت كند، گمراه كننده‌اى نيست. شهادت مى‌دهم كه: لااله‌الااللّه و انّ محمّداً عبده و رسوله.

امّا بعد، اى مردم! همانا خداوند آگاه و مهربان به من خبر داده است: به درستى كه هر پيامبر به اندازه نصف پيامبر قبلى عمر مى‌كند. نزديك است كه من به سراى آخرت دعوت شوم و اجابت كنم. به درستى كه من مسؤولم و شما مسؤول هستيد. پس شما چه مى‌گوييد؟

[١] - در مجمع الزوائد: ٩/ ١٠٦ و در تاريخ آل زراره، ابن غالب رزارى: ٢/ ٨٤ چنين آمده است.