رسول خدا (عليهما السلام) در سال دهم هجرى تصميم گرفت تا حجّ به جاى آورد. اين مطلب را در همه جا اعلام كردند و به دنبال آن عدّه زيادى از مسلمانان وارد مدينه شدند تا پيامبر اكرم (عليهما السلام) را در اين سفر روحانى، همراهى كنند. اين حجّ به «حجّة الإسلام»، «حجّةالبلاغ»، «حجّة الكمال» و «حجّة التمام» مشهور شد[١] و رسول خدا (عليهما السلام) از زمان هجرت تا هنگام رحلت، تنها همين يك حجّ را به جاى آورد.

آن حضرت در حالى كه غسل كرده و روغن زده بود، لباس احرامش را كه دو قطعه پارچه صُحارى‌[٢] بود، در بركرده و با پاى‌

[١] - الغدير، امينى: ١/ ٩، وجه تسميه حجّةالوداع به حجّة البلاغ اين است كه اين آيه نازل شد: يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَيْكَ، چنان كه وجه تسميه آن به يوم التمام و يوم الكمال، نزول اين آيه است: الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِى.

[٢] - صُحار: شهر عمان، يا قصبه عمان است كه در ساحل دريا قرار دارد( معجم البلدان: ٣/ ٣٩٣).