«هر كسى روز هجدهم ذيحجّه را روزه بگيرد، خداوند ثواب روزه شش ماه (يا يك سال) را براى او مى‌نويسد واين روز، همان روز عيدغدير خم است كه پيامبر اكرم (عليهما السلام) دست على (ع) را بلند كرد و فرمود: هر كس من مولاى او هستم، پس على مولاى اوست. پروردگارا! دوستان على را دوست بدار و دشمنان على را دشمن بدار و هر كسى كه او را يارى مى‌كند، يارى كن. پس عمربن خطّاب گفت: مبارك باشد! مبارك باشد اى پسر ابوطالب، مولاى من و مولاى هر مسلمانى شدى.[١]

ثعالبى نيز شب غدير را از شبهاى معروف در ميان مسلمانان بر شمرده است‌[٢].

سابقه و ريشه اين عيد اسلامى، به حادثه روز غدير بر مى‌گردد؛ زيرا در اين روز، رسول خدا (عليهما السلام) به مهاجرين، انصار، همسران و زنان اهل بيتش دستور دادند كه بر على (ع) وارد شوند و به او تهنيت بگويند.

زيد بن ارقم مى‌گويد:

اوّلين كسانى كه با پيامبر (عليهما السلام) و على (ع) دست دادند، ابوبكر، عمر، عثمان، طلحه و زبير بودند و سپس بقيّه مهاجرين و انصار و پس از آن بقيّه مردم».[٣]

[١] - تاريخ دمشق: ٢/ ٥٧٧ و ٥٧٥ و ٧٥؛ تاريخ بغداد: ٨/ ٢٩٠.

[٢] - ثمار القلوب: ٥١١.

[٣] - الغدير: ١/ ٢٧٠. آن را از احمد بن محمد طبرى، مشهور به« خليلى» در كتاب مناقب على ابن ابى طالب نقل كرده است.