رسول خدا (عليهما السلام) جانشين خود را تعيين كرده بود و با بياناتى قاطع و واضح از همان اوّلين روزهاى دعوت و در طول دوران رسالت و حتّى در آخرين ساعات زندگى‌اش به خليفه و جانشين خود تصريح مى‌كرد. اهل بيت (عليهم السلام) و كسانى كه با وجود تطميع‌ها و تهديدها دين خود را به حاكمان نفروختند، چنين نظرى دارند و بر صحّت نظر خود، اصرار ورزيده و دليل مى‌آورند.

در اين جا به برخى از نصوصى كه تصريح مى‌كند پيامبراكرم (عليهما السلام) از اوايل دعوت، تا اواخر عمر شريفش به مسأله جانشينى، عنايت خاصّى داشته است، اشاره مى‌كنيم:

طبرى مى‌نويسد:

«ابن حُميد براى ما از سَلَمه، از محمّد بن اسحاق، از عبدالغفّار بن قاسم، از منهال بن عمرو، از عبدالله بن حارث بن نوفل بن حرث بن عبدالمطّلب، از عبدالله بن عبّاس، از على ابن ابى‌طالب روايت كرده است: وقتى آيه: وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ الأَقْرَبِينَ‌ نازل شد، رسول خدا (عليهما السلام) مرا فراخواند و فرمود: (اى على! خداوند به من دستور داد كه خويشاوندان نزديك را انذار كنم، امّا از اين كار سينه‌ام تنگ و اندوهگين شده است؛ زيرا مى‌دانم كه اگر اين امر را با ايشان در ميان بگذارم، برخورد مكروهى را از آنان مى‌بينم، پس اقدامى نكردم تا جبرئيل نازل شد و فرمود: اى محمّد! اگر تو آنچه را كه مأمور شده‌اى، انجام ندهى، خداوند تو را عذاب مى‌كند. حال اى‌