اهل بيت (عليهم السلام) و پيروان ايشان معتقدند كه جانشينى رسول اكرم (عليهما السلام) و بر عهده گرفتن رهبرى امّت اسلامى، منصبى الهى است كه رسول خدا (عليهما السلام) به دستور خدا آن را ابلاغ و اجرا مى كند و خداوند و رسولش انتخاب رهبر امّت اسلامى بعد از پيامبر (عليهما السلام) را مادامى كه به اسم خداوند متعال و به نام دين اسلام حكومت مى كنند، به رأى و انتخاب مردم واگذار نكرده‌اند.

خداوند و رسول او، برترين فرد امّت را بعد از رسول خدا (عليهما السلام) انتخاب كرده و بر امامّت و رهبرى وى پس از پيامبر (عليهما السلام) تصريح كرده‌اند. اين كار از همان آغاز رسالت شروع شده و در طى سالهاى اعلام دعوت در مكّه و مدينه ادامه يافت. شروع آن از «يوم الانذار» بود كه تا زمان بازگشت از حجّة الوداع ادامه يافت و به صورت خاصّ در هجدهم ذيحجّه سال دهم هجرى انجام شد كه خداوند متعال به صراحت پيامبر خويش را مأمور به انجام آن كرد و آن حضرت ابلاغ امر الهى را تا زمان رحلت ادامه دادند.

اين در حالى است كه پيروان خلفا كه حكومت را پس از رحلت پيامبراكرم (عليهما السلام) به دست گرفتند، قايل به اين بودند كه خلافت، يك منصب الهى نيست و احتياج به نصّ و تصريح خدا و پيامبر (عليهما السلام) ندارد! بلكه ممكن است كه با رأى و نظر مسلمانان، اگرچه تعداد كمى باشند، يك نفر به عنوان خليفه انتخاب شود!