رهبرى امّت اسلامى تا زمانى كه پيامبراكرم (عليهما السلام) در قيد حيات بودند، بر عهده ايشان بود. بديهى است كه براى اين شريعت جاودانه امكان ندارد كه مسأله مهمّ رهبرى را بعد از پيامبر (عليهما السلام) مهمل بگذارد و اين امر بسيار مهم را به دست حوادث و اتفاقات، يا هوا و هوس و يا اجتهادات شخصى صحابه‌اى واگذار كند كه آرا و نظرات و جهت‌گيريهاى متفاوتى دارند. روشن است كه در چنين صورتى، اختلاف و پراكندگى و جنگ و نزاع بر پا مى‌شده و به شكست و از هم پاشيدگى نظام اسلامى منجر مى‌شود؛ بنابراين، براى آخرين پيامبر (عليهما السلام) و براى شريعت جاودانه اسلام، امكان ندارد كه اين مسأله بسيار مهم را مهمل بگذارد.

با اين توضيحات؛ روشن مى‌شود كه تعيين جانشين و كسى كه رهبرى امّت را بعد از پيامبر اكرم (عليهما السلام) بر عهده بگيرد، امرى طبيعى و ضرورى و مورد توقّع تمام مسلمانان بوده است. در اين صورت، بايد ديد كه رسول اكرم (عليهما السلام) چه كسى را به رهبرى و جانشينى پس از خود تعيين كرده است؟ و اين كار، چه زمانى و چگونه انجام شده است؟