احكام جامع مسايل پزشكى - خوئي، سيد ابوالقاسم؛ تبريزي، ميرزا جواد - الصفحة ١١٦ - مقصد اول شرايط صحت روزه

سؤال (٨٧) شخص مريض با توجه به مرض، روزه گرفته و روزه را بر خود ضررى نمى‌دانسته، ولى بعد از گذشت مدتى معلوم گرديد كه روزه براى او ضرر داشته، آيا روزه‌اش صحيح است يا باطل؟ آيا روزه‌هايى را كه گرفته، بايد دوباره قضا نمايد؟

(بسمه تعالى): روزه‌ى شخص مريض باطل است و در صورتى كه مريضى او تا ماه رمضان ديگر ادامه داشته باشد، قضا نداشته و بايد فديه بدهد، والله العالم.

سؤال (٨٨) شخص مريض با توجه به اينكه مى‌داند و يا گمان دارد كه روزه برايش ضرر دارد و مرض او را تشديد مى‌كند، ولى او را به هلاكت نمى‌رساند، اقدام به روزه گرفتن نموده و قصد قربت هم كرده است و يا به خاطر جهل به حكم و يا به خاطر اينكه فكر مى‌كرده، ترك روزه براى مريض از جهت رخصت براى او بوده و او مخير است بين ادا و قضاى آن، و يا اينكه روزه را رجاءً گرفته و به احتمال اينكه در واقع مطلوب باشد. آيا روزه‌اش صحيح مى‌باشد يا باطل است. با توجه به اينكه مى‌داند، در واقع روزه براى او ضرر دارد؟

(بسمه تعالى): روزه‌ى مريضى كه روزه برايش ضرر دارد صحيح نبوده، اگرچه با سختى متحمل ضرر باشد، اما قضاى آن از مسايل گذشته معلوم گرديد، والله العالم.