(عدل) يعنى خداوند با اين كه مالك همه كائنات من جمله انسان‌ها است بر كسى ظلم و ستم نمى‌كند، و بندگان در كفر و فسق و ايمان و طاعت مجبور نيستند و اين كه خداوند كار بيهوده انجام نمى‌دهند چنان‌چه عقل و آيات زيادى از قرآن مجيد بر اين دلالت مى‌كند.

(امامت) يعنى حضرت على و يازده فرزند او اوصيا و امامان‌اند.

روى اين بيان جمعى خيال كرده‌اند كه شيعه و سنى در اصول دين با هم مخالفند زيرا اهل سنت امامت ائمه اهل بيت حضرت پيغمبر (ص) را قبول ندارند تا چه رسد كه آن را از اصول دين به حساب آورند.

ولى اين خيال اشتباه است زيرا سه اصل اول در نظر شيعه از اصول دين است كه هر كس منكر يكى از آن‌ها شود كافر و خارج از دين است و سه اهل مذكور متفق عليه بين همه مسلمانان است.

ولى دو اصل اخير (عدل و امامت) از اصول مذهب است نه از اصول دين، يعنى هر كس منكر عدل خداوند يا امامت يكى يا همه امامان گردد از مذهب شيعه خارج مى‌گردد نه اين كه از دين اسلام بيرون رود. بنابراين شمردن دو اصل فوق (عدل و امامت) از اصول دين‌