ولى ذات مقدس الهى جلت عظمته از ازل تا به ابد به همه موجودات علم تفصيلى دارد در حالى كه نه ذوات اشيا در قدم و ازل بوده‌اند و نه صور آن‌ها و اين بحث يكى از پيچيده‌ترين مباحث غامض فلسفه و كلام است و صدرالمتألهين شيرازى در كتاب اسفار خود آن را براى اولين بار از راه كثرت در وحدت (بسيط الحقيقة كل الأشيا و ليس بشى‌ء منها) ثابت كرده است كه به نظر نگارنده، خالى از ايراد نيست، به هر حال اين موضوع يكى از مفارقات علم واجب الوجود و علم ممكن الوجود است.

خدا به همه اشياء قبل از وجودات خارجى آن‌ها بدون صور آن‌ها علم و احاطه دارد ولى براى غير خداوند محال است به چيزى بدون وجود و يا صورت او علم پيدا كند.

از اين‌جا معلوم مى‌شود كه علم غيب منحصر به خداوند است و هر كس ادعا كند فلان كس علم به غيب دارد مشرك مى‌شود زيرا آن كس را به حد خدايى بالا برده است (نعوذ بالله) و آياتى از قرآن كريم نيز علم بغيب را منحصر به خداوند دانسته است كه مطابق عقل است ولى خداوند پاره‌اى از علوم غيب مربوط به قصص انبياى گذشته و احوال آخرت را در قرآن بيان فرموده است كه ما آن‌ها را به بيان قرآن مجيد مى‌دانيم و پاره‌اى از علوم غيبى را براى خاتم المرسلين بيان كرده است كه ما نمى‌دانيم ولى آن حضرت مى‌داند و هر مقدارى را كه‌