آن حضرت براى اوصياى خود بيان كرده است آنان هم مى‌دانند ولى در واقع اين علوم پس از بيان خداوند علم به غيب گفته نمى‌شود بلكه آن غيب بمجرد اعلام خداوند مشهود مى‌شود ولو مشهود ذهنى بلى اطلاق علم غيب بر علوم انبيا و اولياء عليهم السلام- اطلاق حقيقى نيست بلكه مجازى است به اعتبار گذشته و قبل از اعلام خداوند و يا باعتبار ساير افراد بشر كه آن‌ها را نمى‌دانند.

يك نفر در منزلش مى‌داند كه چه اندازه مال و پول دارد و چه خورده و چه گفته و علم او به اين موضوعات علم به غيب نيست ولى همين موضوعات براى همسايه او و يا كسى كه در كشور ديگر است امر غيبى گفته مى‌شود كه به آن علم ندارد وقتى صاحب منزل آن موضوعات را بديگرى بگويد براى او نيز مشهود مى‌شود و از غيبى بودن خارج مى‌شود.

بنابراين تحقيق علم غيب منحصر بخداوند است و براى مخلوق علم بغيب محال است، بلى وقتى خداوند به بعضى از رسولان علم غيبى را اعلام مى‌كند (عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى‌ غَيْبِهِ أَحَداً إِلَّا مَنِ ارْتَضى‌ مِنْ رَسُولٍ) آن غيب براى آنان مشهود مى‌شود هر چند براى غير آنان غيب است (دقت كنيد كه مطلب دقيق است).

(سيزدهم) در صفحات ٥٤، ٥٥، ٥٦ پس از تكرار ياوه سرائى‌ها سابق دو ادعاى ديگر نموده است: