همبستگى اسلامى و دشمنان آن - كميسيون فرهنگى حركت اسلامى - الصفحة ٦٧ - شريعت و حقيقت
او مىنويسد كه شيعه به وحدانيت الله عقيده دارند ولى عقيده خويش را با اعمال شركى در آميختهاند و بندههاى خدا را مىپرستند يا على يا حسين يا زينب مىگويند.
جواب: چه مردك نادانى يا على گفتن چرا شرك باشد؟
در اين مورد به كتابى كه اخيراً به نام توحيد اسلامى و نظرى بر وهابيت نوشته شده مراجعه كنيد كه به تمام جوانب اين بحث رسيدگى شده است و اشتباهات وهابىها به طور روشن ابطال شده است.
و نيز نوشته است: آنها معتقدند كه امامانشان از گناه و خطا معصوماند و در كائنات تدبير و تصرف كرده مىتوانند.
جواب: اگر آيه مباركه «إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً» عصمت آنان را اثبات نمايد اشكال اين نويسنده متوجه قرآن مىشود نه متوجه شيعه و اگر اين حديث شريف (على مع الحق و الحق مع على) علماى اهل سنت[١] نقل كرده باشند شيعه چه تقصيرى دارد؟
تصرف در كاينات به دو گونه است يكى مستقل و ديگرى به حول و قوه و اذن خداوند اولى براى غير خداوند محال است و اعتقاد به آن براى مخلوق موجب شرك و خروج از دين است.