شكى نيست كه انسان از روز اول زندگى خود با طبيعت ارتباط دارد و بدون آن نمى‌تواند زنده بماند، از هوا و زمين و شير مادر استفاده ميبرد و بآنها احتياج شديدى دارد و اين احتياج چنانچه بمرور ايام زندگى فردى توسعه مييابد بگذشت و ادامه تاريخ و جامعه انسانى نيز دامنه وسيع‌ترى پيدا كرده و ميكند.

تمام رابطه انسان با طبيعت در استثمار خلاصه ميشود، او از روز اول تاريخ خويش براى تأمين زندگى بتحصيل غذا و لباس و مسكن مورد امن پرداخته و خواسته است فقر خود را بغنى و بى‌نيازى تبديل كند و براى دفع امراض و اعاده سلامتى و حفظ الصحه خود بدنبال بدست آوردن دارو و دوا رفته است.

ترديد نداريم كه توانگرى و صحت و يا فقر و مرض‌