روابط انسان - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٣ - ٢ رابطه انسان با خودش

غيره آسايش افراد را سلب ميكنند.

ج: محيط و عادات و تقاليد خرافى كه زندگانى فردى را تحت تأثير قرار ميدهد.

د: قضا و قدر آسمانى كه بدبختى افراد را محتوم ميدارد.

نظريه اخير در ميان بسيارى از پيروان ناآگاه اديان آسمانى شهرت فراوانى دارد ولى در اسلام بر كليت و عموميت اين نظريه دليلى وجود ندارد بلكه قرآن مجيد سرنوشت انسان را به سعى و كوشش خود او مربوط دانسته است‌ (وَ أَنْ لَيْسَ لِلْإِنْسانِ إِلَّا ما سَعى‌ براى انسان چيزى جز آنچه كه تلاش كرده است نيست) و خداوند بدبختى و خوشبختى را باو فهمانيده و اين خود اوست كه رستگارى را انتخاب ميكند يا خسران و زيان را (وَ نَفْسٍ وَ ما سَوَّاها فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاها وَ قَدْ خابَ مَنْ دَسَّاها).

قسم به نفس (آدمى) و كسيكه آنرا برابر و درست نموده است پس الهام كرده باو بديها و پرهيزگارى او را،