روابط انسان - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٥ - ٢ رابطه انسان با خودش
اخلاقى و نفسانى و ميباشد، كسانى كه قالب خود را كج و يا كوچك مىسازند، شخصيت خودشان را كوچك و حقير بار مىآورند و آنانيكه قالب را خوب و دقيق و بزرگ مى- سازند عظمت و بزرگى مىيابند.
مصائب كوچك مزاحمات عادى روزمره آنها را تحت تأثير خود قرار نمىدهد و به ذلت و پستى سوقشان نميدهد، چنانچه دست يافتن به آرمانها آنان را متكبر و ظالم و خودبين نمىسازد. (لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى ما فاتَكُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ).
جهانبينى و خودشناسى و صبر و پايدارى و نوع دوستى حقير شمردن دنيا بزرگ ديدن مقام انسانى و عشق و علاقه بخداى مدبر قدير و حكيم فرد را جورى مىسازد كه بسيارى از مشكلات براى او حل شده بحساب مىآيد و برامش روانى او صدمهاى نميزند و زندگانى بنظر او چهره ديگرى مىيابد و با افراد عادى تفاوت زيادى پيدا ميكند بدينترتيب ارتباط انسان با خودش در خودسازى و خصايل روانى او ميباشد، اين خودسازى كه تا حدود زيادى معلول تفكر است علت حركات و سكنات و افعال و كردار اوست.