ماده و طبيعت مى‌دانند نيز محتاج بخودسازى نيستند زيرا باعتقاد فلاسفه هر چه درباره آنها ممكن باشد بالفعل وجود دارد قوه و حالت انتظار در حق آنها منفى ميباشد.

تنها موجوداتى پس از خداسازى بخودسازى احتياج دارند كه از يكسو داراى علم و قدرت و اراده باشند و از طرف ديگر استعداد و شانيت در آنها مقارن با فعليت و تحقق نباشد.

بنابرين انسان بدو نوع ساختن احتياج دارد، خداسازى و خودسازى.

- ١- خداسازى‌

خداسازى انسان از خداسازى تمام موجودات امتياز دارد بلكه بى‌نظير (و يا بسيار كم نظير) است و هيچ موجودى بهتر از انسان خداسازى نشده است.

لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ. انسان را در بهترين قوام (بدن و روح) آفريديم‌ ثُمَّ أَنْشَأْناهُ خَلْقاً آخَرَ فَتَبارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ‌ وقتى‌