با اين سرمايه بزرگ خدادادى آيا ما به تجارت و بهره‌بردارى (تكامل) بپردازيم يا اينكه هدف خلقت را ناديده گرفته همه امكانات خدادادى خود را در جسم و جان مهمل و عاطل بگذاريم؟ وظيفه عقلى ما چيست؟

آيا تنها مانند جمع كثيرى بتكامل جسمى بپردازيم و يا مانند عده‌اى بتكامل معنوى روى آوريم و يا هر دو را مانند بعضى از افراد انسان ناديده بگيريم و يا بهر دو نيروى مادى و نفسى متوجه شده برهره‌بردارى درستى بنمائيم تا بمقام والاى انسان كامل برسيم؟

تصور ميشود خواننده عاقل در جواب اين سوال خيلى محتاج به تامل نباشد زيرا باطن او او را وادار ميكند شق اخير سوال را بپذيرد. آيا چنين نيست؟