جوامع اسلامى ببدبختيهاى معنوى و مادى زيادى گرفتارند، با اينكه منابع اقتصادى خوبى دارند ولى گدا و محتاجند! لازم بود با عزت زندگانى كنند، ذليل و خوار و بى‌آبرويند. قرآن را از زندگانى خويش رانده‌اند و بر عكس‌ (أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ) بيگانه‌پرست دوست آزارند.

دولتهاى باصطلاح اسلامى از فرط خودباختگى در تسليم شدن بامريكا و روسيه از همديگر سبقت ميگيرند. و منابع اقتصادى خدادادى ما در اختيار آنان است.

با اينكه همه بدبختيهاى ما از دورى جستن از دين بوجود آمده است باز هم فاصله ما از آن در زندگانى انفرادى و اجتماعى و سياسى و اخلاقى و اقتصادى رو بفزونى ميرود.

بزرگترين فاجعه قرن بيستم در جهان اسلام‌