سر دلبرى، پژوهشى پيرامون راه كارهاى كسب محبوبيت - سبحانىنيا، محمد تقي - الصفحة ٥٤ - ٣ گذشت
آنان آسانتر محقّق مىشود. امير كلام، امام على (ع) مىفرمايد:
اقبَل عُذرَ أَخيكَ فَإن لَم يَكُن لَهُ عُذرٌ فَالتَمِس لَهُ عُذراً.[١]
عذر برادرت را بپذير و اگر عذرى نداشت برايش عذرى بتراش.
نقل است كه روزى اميرمؤمنان (ع) به ابن ملجم مرادى- كه در آن وقت از ياران ايشان بود- فرمود: «تو قاتل منى». ابن ملجم گفت: اى امير المؤمنين! مرا بِكُش تا اين گناه از من سر نزند.
امام (ع) فرمود: «شيوه ما آن است كه پس از گناه عفو كنيم، نه اين كه پيش از گناه، عقوبت!»[٢].
امام على (ع) در بستر شهادت به امام حسن مجتبى (ع) وصيت مىكند:
پسرم! ما خاندانى هستيم كه بر خطايى كه نسبت به ما روا داشته شده، جز عفو و بخشش روا نمىداريم. مهربانى و دلسوزى، روش ماست، نه روش او. به حقّى كه بر تو دارم سوگندت مىدهم كه از آنچه خود مىخورى، به او بخوران و از آنچه خود مىنوشى، بنوشان. غُل و زنجيرش مكن. پس اگر از دنيا رفتم، او را قصاص كن و تنها يك ضربه بر او وارد كن.[٣]
[١]. تحف العقول: ص ١١٢.
[٢]. رسائل جوانمردان: ص ٢٢١.
[٣].
يا بُنَىَّ نَحنُ أَهلُ بَيتٍ لا نَزدادُ عَلى المُذنِبِ إلَينا إِلّا كَرَماً وعَفواً، والرَّحمَةُ والشَّفَقَةُ مِن شيمَتِنا لا مِن شيمَتِهِ، بِحَقّى عَلَيكَ فَأطعِمهُ يا بُنَى مِمّا تَأكُلُهُ، واسقِهِ مِمّا تَشرَبُ، ولا تُقَيِّد لَهُ قَدَماً، ولا تَغُلَّ لَهُ يداً، فَإن أنا مِتّ فاقتَصَّ مِنهُ بِأَن تَقتُلَهُ وتَضرِبَهُ ضَربَةً واحِدَةً ( بحار الأنوار: ج ٤٢ ص ٢٨٨) ..