زننده از انسان است. به عبارت ديگر، در گام نخست بايد توجّه داشت كه از بدن، لباس و دهان خود، بوى ناخوشايندى كه ديگران را بيازارد، پراكنده نشود. همان گونه كه آب، با اين‌كه فاقد طعم، بو و رنگ خاصّى است، گواراترين و سازگارترين نوشيدنى با طبع همه انسان‌ها است، به نظر مى‌رسد سازگارترين حالت با طبيعت همه انسان‌ها بى‌بويى است. يعنى اگر از انسان رايحه‌اى منتشر نشود، هيچ طبعى از آن بيزار نخواهد شد. بى‌ترديد در اين حالت، هيچ يك از همنوعان و اطرافيان به خاطر پراكنده نشدن بوى خوش از فرد مقابل، آزرده نمى‌شوند؛ در حالى كه ممكن است استعمال بوى خوش با طبع و سليقه عده‌اى نسازد و براى آنها ناخوشايند باشد.

البته روشن است كه بويى خوش، مطبوع و همه‌پسند، بر بى‌بويى برترى دارد؛ امّا مشكل اين جاست كه سلايق، متفاوت است و بوى عطرى كه همگان آن را بپسندند، كمتر قابل دسترس است. همچنين گاهى در استعمال بوى خوش نيز زياده‌روى مى‌شود و اذيت ديگران را به دنبال دارد. بنا بر اين به هر ميزان، بوى عطر با همه طبع‌ها سازگارى بيشترى داشته باشد و اطرافيان را كمتر مورد آزار و اذيت قرار دهد، مطلوب‌تر خواهد بود. دقيقاً به همين خاطر است كه عطرهايى كه بوى ملايم‌تر و ماندگارترى دارند، مورد پسندترندو عطرهايى با بوهاى تند، اگر چه بوى خوشى هم داشته باشند، مورد پسند همگان نيستند. اين بدان جهت است كه سلايق انسان‌ها متفاوت و گوناگون است و احتمال اين كه بوى تند عطر مورد پسندِ فردى، براى ديگرى، آزار دهنده و نامطبوع باشد، بسيار است.

ب- همان گونه كه پيش از اين بيان شد، بوى خوش، نقش كليدى‌اى در ايجاد انگيزه برقرارى رابطه پايدار در ديگران ايفا نمى‌كند؛ بلكه نداشتن‌