سر دلبرى، پژوهشى پيرامون راه كارهاى كسب محبوبيت - سبحانىنيا، محمد تقي - الصفحة ٦٣ - ٧ مهربانى
اميرمؤمنان (ع) در سفارشش به مالك اشتر، به مهربانى سفارش كند و دليل مهربانى با آنان را اين گونه بيان كرده است:
قلبت را نسبت به ملّت خود، مملو از مهربانى و محبّت و لطف كن؛ ... زيرا آنها دوگروه بيش نيستند: يا برادران دينى تو اند، و يا در آفرينش همانند تو انسان اند.[١]
بر اساس متون دينى، مهربانى با آفريدههاى خدا به عنوان توصيهاى اخلاقى به مؤمنان و وظيفهاى براى حاكمان و كارگزاران جامعه اسلامى دانسته شده است. بىگمان، علاوه بر پاداش اخروى، آثار ديگرى در دنيا براى انسان مهربان به دنبال خواهد داشت. از جمله آثار آن، جلب دوستى و محبّت همنوعان نسبت به فرد مهربان خواهد بود. لذا امام باقر (ع) نتيجه «محبّت ورزيدن» را «محبّت ديدن» مىداند و مىفرمايد:
تَحَبَّب إِلي النّاسِ يُحِبّوكَ.[٢]
مردم را دوست بدار تا آنان دوستت بدارند.
اين همان كليد ارتباطى است كه به جلب دوستى و محبّت اطرافيان مىانجامد و آدمى را در جامعه، محبوب مىسازد. بنا بر اين، به روشنى پيداست كه با عينك برادرى به همنوعان نگريستن، موجب خواهد شد كه مهربانى با آنان بر آدمى آسان و هموار گردد و نتيجه مطلوبش در دنيا و آخرت به انسان باز گردد.
[١].
وأَشعِر قَلبَكَ الرَّحمَةَ لِلرَّعيةِ، وَالمَحَبَّةَ لَهُم، واللُّطفَ بِهِم ولا تَكونَنَّ عَلَيهِم سَبُعاً ضارياً تَغتَنِمُ أَكلَهُم إنَّهُم صِنفانِ: إمّا أَخٌ لَكَ فى الدِّينِ أَو نَظيرٌ لَكَ فى الخَلقِ ( تحف العقول: ص ١٢٧؛ نهجالبلاغة: ج ٣ ص ٨٤).[٢]. الكافى: ج ٢ ص ٦٤٢ ح ١ ..