ره توشه نوجوانان - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢١٤ - فصل هشتم نماز، شكوه بندگى

و حضرت عيسى عليه السلام در حالى كه طفلى در گهواره بود چنين گفت: «و خداوند مرا هر كجا باشم براى جهانيان مايه بركت و رحمت گردانيد و تا زنده‌ام به انجام نماز و پرداخت زكات سفارش كرد»[١].

همچنين در قرآن كريم وقتى سخن از پيامبرانى چون حضرت موسى، شعيب، زكريا و لقمان به ميان آمده، مسأله نماز هم مطرح شده است.[٢] در آيات و احاديث بى‌شمارى اقامه و به پاداشتن نماز يكى از صفات و خصوصيات انسان‌هاى با ايمان شمرده شده است. هرگاه نماز با شرايط خاصى كه براى آن ذكر شده است بپا گردد، انسان در عالمى از معنويت و روحانيت فرو مى‌رود و پيوندهاى ايمانى او با خدا چنان مى‌شود كه زنگار گناه و آلودگى از دل و جان او شسته مى‌شود.

قرآن كريم نماز را عامل مؤثرى براى بازداشتن انسان از فساد و فحشا مى‌داند؛ در يك دستور سازنده خداوند به پيامبرش چنين مى‌گويد:

«اقِمِ الصَّلوةَ انَّ الصَّلوةَ تَنْهى‌ عَنِ الفَحْشاءِ وَالْمُنْكَرِ»[٣]

يعنى: اى پيامبر نماز را برپا دار كه نماز انسان را از زشتيها و منكرات باز مى‌دارد.

و بدين ترتيب هر كه در پى آن است كه بداند آيا نمازش مقبول درگاه الهى است يا خير، بايد بنگرد كه آيا اين نماز او را از زشتيها و بديها باز داشته است يا خير، پس به همان مقدار كه نماز جلوى كارهاى زشت و ناپسند او را گرفته باشد مورد قبول خداوند مى‌باشد.

[١]- همان، آيه ٣١

[٢]- مراجعه شود به سوره‌هاى: طه( ٢٠): آيه ١٤- هود( ١١): آيه ٨٧- آل عمران( ٣): آيه ٣٩- لقمان( ٣١): آيه ١٧

[٣]- سوره عنكبوت( ٢٩): آيه ٤٥