پنج نعمت - حسین انصاریان - الصفحة ٢٠ - حلالخورى ابوذر

دست همه آن‌ها خالى است. جيب همه آن‌ها هم خالى است. هيچى ندارند؛ اما وقتى پيش پيغمبر مى‌آيى، «وَ مَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَهًلِلْعَالَمِينَ‌».[١] وقتى پيش اميرمؤمنان (ع) مى‌آيى، «وَلَايَه عَلِىِّ بْنِ ابِى‌طَالِبٍ حِصْنِى،فَمَنْ دَخَلَ حِصْنِى، امِنَ مِنْ عَذَابِى.»[٢] وقتى پيش فاطمه زهرا (س) مى‌آيى، در روز قيامت، همان‌گونهكه امام صادق (ع) فرموده، مى‌بينى كه خدا به مادرم مى‌گويد، برو به بهشت و در محشرنايست. زهرا (س) تا دم درب بهشت مى‌آيد و مى‌ايستد، خطاب مى‌رسد، حبيبه من! اين جاجاى توست، چرا به آن جا نمى‌روى؟ مى‌گويد: خدايا! من تنها نمى‌توانم بروم؛ يعنى‌

[٢] ٢. شيخ صدوق، عيون‌أخبارالرضا ٧، ج ٢، ص١٣٦، حديث ١.