عرفا چگونه می بینند - حسین انصاریان - الصفحة ٢٩

از من بپرسد در اين پنجاه و هفت سال عمر ابى‌عبدالله (ع)، اوج نشاط او كجا بوده است؟ «كجا»؛ يعنى آن‌جايى كه ابى‌عبدالله (ع) در نهايت نشاط قرار گرفت كه ديگر نشاطى بالاتر از آن نبود. مى‌گويم، اوج نشاط ايشان در گودال قتلگاه بود؛ آن‌جايى كه يك مرتبه، كلّ باطن را ديد و با يك حال مخلصانه فرياد زد: «الَهِى رضاً بِقَضَائِكَ‌.» اين اوج نشاط روحى است، «تَسْلِيمَاً لِامْرِكَ لَا مَعْبُودَ لِى سِوَاكَ يَا غِيَاثَ الْمُسْتَقِيصِينَ.»

اين حال ابى‌عبدالله (ع) بود كه يك مرتبه چون در حال بود ديگر متوجّه آمدن شمر نشد؛ چون وقتى آدم در حال است، فقط همان حال را مى‌بيند و هدف حال را. اگر ده نفر هم بيايند و از جلويش رد بشوند، او توجّهى ندارد. به طور مثال، در حرم حضرت رضا (ع) يك وقت مى‌آيند و مى‌گويند، آقا به شما سلام كرديم و شما جواب نداديد. مى‌گويد بخدا اصلًا من نفهميدم؛ نديدم. راست هم مى‌گويد.