عرفا چگونه می بینند - حسین انصاریان - الصفحة ١١ - سخن اميرمؤمنان (ع) راجع به بينش اولياى خدا

كرده كه با زبانتان به آبروى كسى لطمه نزنيد. آيا اين پروردگار خودش آبروريز است؟ من يك نفر را در تاريخ عالم خبر ندارم كه خدا آبرويش را ريخته باشد. هر كسى آبرويش را بر باد داده، خودش آن را بر باد داده است، و الّا اگر شما ده ميليون گناهان كبيره در خلوت بكنيد، محال است كه خدا آبرويتان را ببرد. كسى كه آبرويش مى‌رود، كسى است كه مى‌آيد در چهار راه مى‌ايستد، مشروب مى‌خورد. البته، در اين صورت، همه مى‌گويند عجب آدم پستى! خودش آبروى خودش را برده است. امّا اگر هفتاد سال برود، در خلوت مشروب بخورد و دلش هم بخواهد كسى نفهمد، هرگز پروردگار عالم مشروب خورى‌اش را پيش كسى آشكار نخواهد كرد.

اين برنامه پروردگار عالم است، اما كسى كه بر اساس ديد ظاهر ارزيابى مى‌كند، «فَيَقُولُ رَبِّى أَهَانَنِ.»؛ مى‌گويد، اصلًا كار اين خدا اين است كه آبروى آدم را ببرد و آدم را پست كند؟ ولى خدا اين گونه نيست و به هيچ عنوان اين طور نيست.