عرفا چگونه می بینند - حسین انصاریان - الصفحة ١٨ - اشتياق امام حسين (ع) به مرگ، شديدتر از اشتياق يعقوب به ديدار يوسف

ايمان خود؛ مطمئن به كار خود؛ مطمئن به سفر خود؛ مطمئن به مرگ خود؛ مطمئن به برزخ خود و مطمئن به قيامت خود. «مطمئن»؛ يعنى آرام آرام است. او از مرگ براى چى بترسد؟ مگر او چه كمبودى در پرونده اعمال خود دارد كه بايد براى آن بترسد؟ به خاطر اين اطمينان همه‌جانبه است كه ائمه ما فرمودند، در نمازهاى‌تان سوره فجر را بخوانيد. به خاطر آيه آخر آن كه محض حسين (ع) ما نازل شده است: «يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّهُ. ارْجِعِى إِلَى رَبِّكِ‌»[١]؛ يعنى از طريق اين آيه، نماز خود را به حضرت حسين (ع) وصل بكنيد. اين آيه را بخوانيد كه حسين (ع) را ببينيد تا عبادتتان در حدّ خودتان در طول عبادت او باشد. كارتان اطمينان‌آور باشد. به نمازت مطمئن هستى؛ درست است؛ يعنى مطابق رساله است؛ يك حرامى در مال تو نيست؛ حرامى در فرشت، در زمين خانه‌ات، در لقمه‌ات، در لباست و در آب وضويت نيست.

[١] ١. فجر: ٢٧.