عرفا چگونه می بینند - حسین انصاریان - الصفحة ٢٨
اينان بندگان من هستند كه دهان وجودشان به طرف من بود. من هم كه كريم هستم و كرم من هم بىنهايت مىباشد. همينطور من پيوسته در دهان وجودشان ريختم و چنين شد: همه خوبىهاى دنيا را به آنها دادم؛ چون مىخواستند؛ چون دهانشان باز بود و مىخواستند:
كرمش، نامتناهى، نعمش، بىپايان هيچ خواهنده ازين در نرود بىمقصود[١]
محال است كه آدم دهان وجودش و حقيقت خود را رو به خدا باز نگهدارد و گرسنه هم باشد و كريمى كه كرم او بىنهايت است، اين بىنهايت گداى دهان باز را تغذيه نكند. محال است.
امام حسين (ع) گفت: اشتياقم به مرگ، از اشتياق يعقوب (ع) به يوسف (ع) بيشتر است. اگر كسى
[١] ٣. سعدى.