هيچ طلبى از خدا ندارند. اين بلاست. خود آن گندم بلاست؛ خود آن برنج بلاست. خودش نقمت است، نه نعمت. انسان در ارزيابى‌هاى باطن‌بينى اين چيزها را به دست مى‌آورد: «سَنَسْتَدْرِجُهُم مِنْ حَيْثُ لَايَعْلَمُونَ‌»[١]، «وَ لَايَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّمَا نُمْلِى لَهُمْ خَيْرٌ لأَنْفُسِهِمْ إِنَّمَا نُمْلِى لَهُمْ لِيَزْدَادُوا إِثْماً».[٢] يا در آيه ديگر مى‌گويد، درهاى آسمان و زمين را به رويشان باز مى‌كنم: «فَلَمَّا نَسُوا مَاذُكِّرُوا بِهِ فَتَحْنَا عَلَيْهِمْ‌أَبْوَابَ كُلِّ شَىْ‌ءٍ.»[٣] اين نعمت دادن‌هاى اين چنينى، براى آن‌ها باعث گناه بيش‌تر است. البته، ابزارى كه باعث گناه باشد، نعمت نيست، نقمت است.

[١] ١. قلم: ٤٤.

[٢] ٢. آل‌عمران: ١٧٨.

[٣] ٣. انعام: ٤٤.