عنایت امام عصر - حسین انصاریان - الصفحة ٢٨

(وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَأَسِيراً)[١] هر كس گدا نيست كه بلند شود پيش اهل‌بيت برود. دارا آن جا چه كار دارد؟ هر كس هم يتيم نيست كه بلند شود پيش اهل‌بيت برود. هر كس هم اسير نيست كه بلند شود پيش اهل‌بيت برود؛ چون اهل‌بيت اين روزها عجيب به گدا مى‌رسند؛ به يتيم مى‌رسند؛ به اسير مى‌رسند؛ چون خودشان اسير شدند، مى‌دانند؛ يتيم شدند، مى‌دانند. امروز ما هم يتيميم؛ براى اين كه پيغمبر (ص) بالاى سرمان نيست؛ على بالاى سرمان نيست. (إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَاءً وَلَا شُكُوراً)[٢] پيش خود گفتم: خدايا! اين چه كسى است كه اين جور دارد قرآن مى‌خواند. او قرآن مى‌خواند و راننده هم از گريه، شانه‌اش تكان مى‌خورد. جوان برگشت و به عربى به راننده گفت: آيا امسال قصد مشهد دارى؟ راننده گفت: بله، آقاجان! من يك عمر است مى‌خواهم بروم‌

[١] ١. انسان: ٨.

[٢] ٢. انسان: ٩.