عنایت امام عصر - حسین انصاریان - الصفحة ١٧ - اصل دوم، محبت به اهلبيت

آن‌ها مى‌برد؛ خانم! دامن زهرا (س) را بگير، زهرا (س) تو را پيش آن‌ها مى‌برد. خيلى به ما تخفيف داده‌اند، امّا كسى كه با ما نباشد، (وَ مَنْ زَاغَ هَوَى‌)، بدبخت شده، (وَ لَوْ أَنَ عَابِداً عَبَدَ اللهَ بَيْنَ الصَّفَا وَ الْمَرْوَهِ أَلْفَ عَامٍ ثُمَّ أَلْفَ عَامٍ حتَّى يَصِيرُ كَالشَّنَّ الْبَالّى.): اگر كسى خدا را عبادت كند تا بدنش عين مَشك خشكيده بشود، (ثُمَّ لَمْ‌يُدْرَكْ مَحَبَّتَنَا أَهْلَ الْبَيْتَ‌): ولى دلش با محبت ما، با عشق ما و با علاقه به ما خو نگيرد، (كَبَّهُ اللهُ عَلَى مِنْخَرَيْهِ فِى النَّارِ)[١]: در قيامت، خدا دماغش را مى‌گيرد و او را به داخل آتش پرت مى‌كند، ملائكه هم نه، (كَبَّهُ اللهُ.) اين قدر كه خداوند از دلى كه در آن عشق حسين نيست، نفرت دارد و بدش مى‌آيد. خوش به حال ما كه خدا از ما خوشش مى‌آيد؛ آخر، ما سرمايه‌هايى داريم كه خدا عاشق آن سرمايه‌هاست. اين، باب محبت است.

[١] ١. (همان.