رساله احكام جوانان(پسران) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٩ - سجود

سجود

مسأله ٢٤٥- نمازگزار بايد در هر ركعت از نمازهاى واجب و مستحب، بعد از ركوع دو سجده بجا آورد.

مسأله ٢٤٦- سجده آن است كه اعضاى هفتگانه، يعنى پيشانى و كف دو دست و سر زانوها و سر دو انگشت بزرگ پاها (شَست)، را بر زمين بگذارد و در حال سجده واجب است ذكر بگويد.

مسأله ٢٤٧- در سجده سه مرتبه‌

«سُبْحانَ اللَّهِ»

يا يك مرتبه

«سُبْحانَ رَبِّىَ الْأَعْلى‌ وَ بِحَمْدِهِ‌

؛ خداى خود را، كه از همه بالاتر است، منزّه مى‌دانم و مى‌ستايم» بگويد.

مسأله ٢٤٨- در حال ذكر سجده، بايد بدن آرام باشد.

مسأله ٢٤٩- اگر كسى پيش از آن كه پيشانى او به زمين برسد و آرام گيرد، عمداً ذكر سجده را بگويد، نمازش باطل است و چنانچه از روى فراموشى باشد، بايد دوباره، ذكر بگويد.

مسأله ٢٥٠- نمازگزار بايد بعد از تمام شدن ذكر سجده اوّل بنشيند تا بدن آرام گيرد و دوباره به سجده رود.

مسأله ٢٥١- اگر نمازگزار پيش از تمام شدن ذكر، عمداً سر از سجده بردارد، نمازش باطل است.

مسأله ٢٥٢- اگر موقعى كه ذكر سجده را مى‌گويد، يكى از هفت عضو را عمداً از زمين بردارد، نماز او باطل مى‌شود، ولى موقعى كه مشغول گفتن ذكر نيست، اگر غير از پيشانى، جاهاى ديگر را از زمين بردارد و دوباره بگذارد، اشكال ندارد.