رساله احكام جوانان(پسران) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٣ - روزه مسافر

روزه مسافر

مسأله ٤٣٩- مسافرى كه بايد نمازهاى چهار ركعتى را در سفر، دو ركعت بخواند، نمى‌تواند در آن سفر روزه بگيرد؛ ولى بايد قضاى آن را بجا آورد، و مسافرى كه نمازش را تمام مى‌خواند؛ مثل كسى كه شغل او سفر است، بايد در سفر روزه بگيرد.

مسأله ٤٤٠- اگر روزه‌دار بعد از ظهر مسافرت كند، بايد روزه خود را تمام كند و صحيح است.

مسأله ٤٤١- اگر روزه‌دار پيش از ظهر مسافرت كند، وقتى به «حدّ ترخّص» برسد؛ يعنى به جايى برسد كه صداى اذان شهر را نشنود و اهل آنجا او را نبينند، بايد روزه خود را رها كند و اگر پيش از آن روزه را باطل كند، علاوه بر قضا، بنابراحتياط واجب، كفّاره هم دارد.

مسأله ٤٤٢- مسافرت در ماه رمضان اشكال ندارد، ولى اگر براى فرار از روزه باشد مكروه است.

مسأله ٤٤٣- اگر مسافر، پيش از ظهر به وطنش برسد، يا به جايى برسد كه مى‌خواهد ده روز در آنجا بماند، چنانچه تا آن وقت، كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام نداده است، بايد آن روز را روزه بگيرد و اگر انجام داده، بايد بعداً قضاى آن را بجا آورد.

مسأله ٤٤٤- اگر مسافر بعد از ظهر به وطنش يا به جايى كه مى‌خواهد ده روز در آن‌جا بماند برسد، نبايد آن روز را روزه بگيرد، و بعداً قضاى آن را بجا مى‌آورد.