رساله احكام جوانان(پسران) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٠ - احكام امانتدارى

مسأله ٤٧٩- اگر مالى را كه عاريه كرده از بين برود يا معيوب شود: اگر در نگهدارى از آن كوتاهى، و يا در استفاده آن زياده‌روى نكرده است، ضامن نيست. ولى اگر در نگهدارى آن كوتاهى كرده و يا در استفاده از آن زياده‌روى كرده باشد، بايد خسارت آن را بپردازد.

مسأله ٤٨٠- اگر قبلًا شرط كرده باشند كه هرگونه خسارت بر آن مال وارد شود عاريه‌كننده ضامن است، بايد خسارت را در هر حال بپردازد.

احكام امانتدارى‌

مسأله ٤٨١- كسى كه توانايى ندارد از امانت نگهدارى كند، نبايد چيزى را به امانت قبول كند.

مسأله ٤٨٢- كسى كه چيزى را امانت مى‌گذارد، هروقت بخواهد مى‌تواند آن را پس بگيرد و كسى كه امانت را قبول مى‌كند، هر وقت بخواهد مى‌تواند آن را به صاحبش برگرداند (به شرط اين كه امانت به خطر نيفتد).

مسأله ٤٨٣- كسى كه امانت را قبول مى‌كند، اگر براى آن، جاى مناسبى ندارد، بايد جاى مناسبى تهيّه كند؛ مثلًا اگر امانت، پول است و در خانه نمى‌تواند نگهدارى كند، به بانك بسپارد.

مسأله ٤٨٤- امانتدار بايد طورى از امانت نگهدارى كند، كه مردم نگويند در امانت خيانت و يا در نگهدارى آن كوتاهى كرده است.

مسأله ٤٨٥- اگر امانت مردم از بين برود دو حالت دارد:

الف) اگر امانتدار در نگهدارى آن كوتاهى كرده باشد، بايد عوض آن را