رساله احكام جوانان(پسران) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٧ - ركوع

مسأله ٢٣٢- تكبير و حمد و سوره و ساير ذكرهاى نماز را بايد طورى بخواند كه اگر مانعى در كار نباشد حدّاقل خودش آن را بشنود.

مسأله ٢٣٣- اگر در جايى كه بايد نماز را بلند بخواند، عمداً آهسته بخواند يا در جايى كه بايد آهسته بخواند، عمداً بلند بخواند، نمازش باطل است، ولى اگر از روى فراموشى يا ندانستن مسأله باشد، صحيح است.

مسأله ٢٣٤- اگر در بين خواندن حمد و سوره بفهمد اشتباه كرده است؛ مثلًا مى‌بايست بلند بخواند ولى آهسته خوانده، لازم نيست مقدارى را كه خوانده، دوباره بخواند ولى بايد ادامه آن را بلند بخواند.

مسأله ٢٣٥- انسان بايد مسائل و قرائت نماز را ياد بگيرد كه غلط نخواند و كسى كه اصلًا نمى‌تواند به طور كامل قرائت صحيح را ياد بگيرد، بايد هر طور كه مى‌تواند بخواند و احتياط مستحب است كه نماز را به جماعت بجا آورد.

مسأله ٢٣٦- در تنگى وقت يا در جايى كه ترس از دزد يا درنده‌اى باشد مى‌توان سوره را ترك كرد و همچنين در جايى كه عجله براى كار مهمى داشته باشد.

ركوع‌

مسأله ٢٣٧- نمازگزار در هر ركعت بعد از قرائت حمد و سوره، بايد به اندازه‌اى خم شود كه بتواند دست را به زانو بگذارد و اين عمل را «ركوع» مى‌گويند. و واجب است در حال ركوع ذكر بگويد.

مسأله ٢٣٨- در ركوع، سه مرتبه‌

«سُبْحانَ اللَّهِ»

يا يك مرتبه

«سُبْحانَ‌