رساله احكام جوانان(پسران) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٠ - سجود

مسأله ٢٥٣- هرگاه پيشانى را سهواً بر جايى بگذارد كه از محل زانوها يا انگشتان پا بيش از چهار انگشت بسته، پايين‌تر و بلندتر باشد، اگر بلندى به حدّى است كه به آن سجده نمى‌گويند بايد سر را بردارد و روى چيزى بگذارد كه بلندى آن از چهار انگشت بسته كمتر است. اما اگر بقدرى است كه به آن سجده مى‌گويند واجب است پيشانى را از روى آن به روى چيزى بكشد كه به اندازه چهار انگشت بسته يا كمتر است و اگر كشيدن پيشانى ممكن نيست، احتياط آن است كه نماز را تمام كند و دوباره بخواند.

مسأله ٢٥٤- سجده بر سنگ آهك و سنگ گچ، چه قبل از پخته شدن و چه بعد از آن صحيح است همچنين بر آجر و سفال و سيمان نيز جايز است.

مسأله ٢٥٥- مستحب است سجده را طولانى كند و تسبيح و حمد و ذكر خدا گويد و صلوات بر محمد و آل محمد بفرستد و حاجات خود را از خداوند بخواهد و از دعاهاى خوب و مناسب اين دعا است:

«يا خَيْرَ الْمَسْؤولينَ وَأَوْسَعَ الْمُعْطينَ ارْزُقْنى مِنْ فَضْلِكَ فَإِنَّكَ ذُوالْفَضْلِ الْعَظِيمِ‌»

يعنى: «اى بهترين كسى كه مردم از او حاجت مى‌طلبند و اى بهترين بخشندگان، به من از فضل خودت روزى بده كه تو داراى فضل عظيمى».

مسأله ٢٥٦- مستحب است در ميان دو سجده هنگامى كه بدن آرام است ذكر

«اسْتَغْفِرُ اللَّهَ وَاتُوبُ الَيْهِ‌»

را بگويد.

مسأله ٢٥٧- اگر همراه با انگشتان شست پا، انگشتان ديگر هم به زمين برسد مانع ندارد.

مسأله ٢٥٨- نمازگزار بايد در سجده پيشانى را بر زمين و يا آنچه از