رساله احكام جوانان(پسران) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٨ - ركوع

رَبِّىَ العَظيمِ وَ بِحَمْدِهِ‌

؛ خداى خود را، كه بزرگ است، منزّه مى‌دانم و مى‌ستايم» بگويد.

مسأله ٢٣٩- مستحب است پيش از رفتن به ركوع در حالى كه راست ايستاده

«اللَّهُ اكْبَر»

بگويد و در حال ركوع زانوها را به عقب دهد و پشت را صاف نگه دارد، گردن را بكشد و مساوى پشت نگه دارد و ميان دو قدم نگاه كند و بعد از آن كه از ركوع برخاست و راست ايستاد در حالى كه بدن آرام است بگويد:

«سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَه‌»

. مسأله ٢٤٠- در موقع ذكر واجب بايد بدن آرام باشد و براى ذكر مستحب نيز اگر آن را به قصد ذكر ركوع مى‌گويد آرام بودن بدن لازم است.

مسأله ٢٤١- كسى كه نمى‌تواند به اندازه ركوع خم شود اگر بتواند بايد به چيزى تكيه كند و ركوع نمايد و اگر آن هم ممكن نشود بايد به هر اندازه كه ممكن است خم شود و اگر هيچ نتواند خم شود بايد ركوع را به صورت نشسته انجام دهد و اگر آن هم ممكن نشود در حال ايستاده با سر اشاره مى‌كند و اگر اين را هم نتواند به نيّت ركوع چشم‌ها را بر هم مى‌گذارد و ذكر مى‌گويد و به نيّت برخاستن از ركوع چشم‌ها را باز مى‌كند.

مسأله ٢٤٢- كسى كه نماز نشسته مى‌خواند براى ركوع بايد بقدرى خم شود كه بگويند ركوع كرده است.

مسأله ٢٤٣- اگر پيش از آن‌كه به مقدار ركوع خم شود و بدن آرام گيرد، عمداً ذكر ركوع را بگويد، نمازش باطل است.

مسأله ٢٤٤- اگر پيش از تمام شدن ذكر واجب، عمداً سر از ركوع بردارد نمازش باطل است.