اسرار عقب ماندگى شرق - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٩ - ١٣- عروسكهاى طلايى ياسازمانهاى بين المللى!

دادن به چند دولت زورمند (و نه بزرگ) كه تمام تصميمات شوراى امنيّت را در مهمترين مسائل جهانى با يك رأى مخالف به دست فراموشى بسپارند يكى از ارتجاعى‌ترين و ظالمانه‌ترين رسوم قرون وسطايى، و از يادگارهاى «عصر جاهليّت» مى‌باشد، اين عجيب نيست.

عجيب اين است كه ما از چنين سازمانى كه دولتهاى جهان را به‌ فرزندان عقدى‌ (پنج دولت به اصطلاح بزرگ كه زحمت عضويت ابدى و دائمى شوراى امنيّت را تحمّل فرموده‌اند).

و فرزندان صيغه‌ (بقيه دولتهاى جهان كه شش تاى آنها به عنوان عضو غير ثابت هر دو سال يك بار به تناوب به عضويت مفتخر مى‌گردند!) تقسيم كرده انتظار داريم مجرى حق و عدالت در جهان باشد.

اين از يك طرف، و از طرف ديگر: تصميمات مجمع عمومى سازمان ملل كه همه دولتهاى جهان به طور يكسان در آن شركت دارند هيچ گونه ضامن اجراى قابل توجهى ندارد و به يك دستگاه‌ «توصيه و نصيحت آن هم دوستانه» شبيه‌تر است تا به يك دستگاه رهبرى و مديريّت. و شوراى امنيّت‌